Op 26 december 2009 waren wij te gast in de Marnixkerk.
We waren te gast en voelden ons er thuis. De grote belangstelling voor deze bijeenkomst trof me. Dat de aanwezigen van de zang en muziek genoten, bleek uit het spontane applaus voor het Kinderkoor. Ook de andere koren verdienden dit applaus. En ook de Marnix-muzikanten en de mensen, die begeleidden op orgel of piano. Evenals Carola Harthoorn, die koren en instrumentalisten dirigeerde.

Daar ds Vreugdenhil wegens ziekte de opening niet verrichtte, verzorgde ouderling Walhout schriftlezing, gebed en meditatie. Vanuit Johannes 3 : 16 werd ons op de liefde van God gewezen in het zenden van Zijn Zoon. Hij hamerde erop, dat het Kerstevangelie een getrouw woord is en aller aanneming waardig. ( 1 Tim 1 : 15 ) Een getrouw woord…. je hoeft er niet aan te twijfelen. Jezus is gekomen om zondaren zalig te maken . Paulus voelde zich de grootste van alle zondaren. En ook voor Paulus is Immanuel gekomen. ” Dan kan het toch voor iedereen” zei ouderling Walhout.

Over de bijdrage van Voice Four, ons eigen groepje, hoorde ik na afloop gunstige berichten.
Vooral de ritmische stukken “Il est ne le divin enfant” en “Go, tell it on the mountain” vielen in de smaak. Het trof me in dit laatste stuk, dat hetgeen Paulus zei aan Timotheus (waarvan ik de voornaamste ben) ook hier terug komt: And if I am a Christian, I am the last of all. Als Vocaal Ensemble hadden we bij het instuderen veel aandacht gegeven aan de stukken “O Jesulein suss” van Bach en aan het Kerstlied. Met name het voldoende gebonden zingen, is waar het hier om draait.

Het Marnixkoor sloot de Kerstzangdienst af. In de Kerstcantate ging het vanzelf over de komst van Christus. Z’n eerste komst, maar ook ( in de samenzang ) Z’n tweede komst. “Nog eens zal Hij verschijnen als Richter van ‘t heelal”. Schrikt dit af..? Of verwachten we die dag met groot verlangen?